„Tramwaj” - Największa sala w Restauracji. Skórzane, zielone kanapy, ściana z czerwonej cegły. Szklana gablota z podpisanymi przez gości butelkami whisky. Miejsce na szybki lunch, a wieczorem bankiet firmowy.

„Trąbki” - Sala, w której znajdziemy stare waltornie, trąbki i hornety. Dyskretne oświetlenie, niewielkie okna. Miejsce spotkań w gronie rodziny, przyjaciół i znajomych.

„Gabinet” -  Kameralna sala na oficjalne spotkania biznesowe i małe przyjęcia firmowe. Drewniany kredens, na ścianach oryginalne grafiki artystów. Ustawienie stolików dostosowane do charakteru wizyty.

MENU:

Mieszane sałaty z kurczakiem panierowane w parmezanie
Rostbef pieczony z oliwkami Tortilla z kurczakiem
Quiche Lorrainr
Naleśniki ze szpinakiem i granną
Sałatka caprese
Musy warzywno – łososiowe
Łosoś w grzance z concase pomidorowym
Polędwiczka wieprzowa z kurkami,
kluseczki śląskie,
buraczki
Pierś kurczaka w sosie śmietanowym,
dziki ryz,
sałaty z winegretem
Roladki z soli z warzywami i sosem z czerwonego pesto

Ciasto czekoladowe
Babeczki z bita śmietana i owocami
Sernik

Kawa
Herbata
Woda gazowana, niegazowana
Soki w dzbanku
Wino białe, czerwone

Serdecznie zapraszamy na kolację w dniu 27 listopada do Restauracji
Fabryka Trzciny, godz. 20.00, koszt 100 pln od osoby.

Prosimy o zgłaszanie swojego udziału na adres Ten adres email jest ukrywany przed spamerami, włącz obsługę JavaScript w przeglądarce, by go zobaczyć  do dnia 25 listopada.

Wpłaty: Numer konta: 61 1500 1722 1217 2008 4546 0000

(Z dopiskiem "Fabryka Trzciny")

FORMULARZ REZERWACJI

CZTERDZIEŚCI DZIEWIĘĆ CHWIL BARDO. SZTUKA ŻYCIA, ŚMIERCI I UMIERANIA W BUDDYZMIE TYBETAŃSKIM

Muzeum Azji i Pacyfiku w Warszawie,
Galeria Azjatycka, ul.
Freta 5
30 października 2008 – luty 2009 r.

Październik w Polsce zawsze przebiega w atmosferze przygotowań do Święta Zmarłych – katolickiego dnia Wszystkich Świętych. W pośpiechu porządkujemy groby naszych bliskich, a nieraz z braku czasu zlecamy tę czynność obcym ludziom. Podczas rutynowych zakupów w wielkich marketach kupujemy znicz, donicę chryzantem… Mijają kolejne wolne dni w roku. Powracamy do codziennych zajęć, krzątaniny. Coraz mniej czasu zostawiamy na refleksję. A przecież święta te są związane z największą tajemnicą naszej egzystencji: tajemnicą śmierci i umierania.
Mam nadzieję, że wystawa CZTERDZIEŚCI DZIEWIĘĆ CHWIL BARDO: SZTUKA ŻYCIA, ŚMIERCI I UMIERANIA W BUDDYZMIE TYBETAŃSKIM, otwierana w Muzeum Azji i Pacyfiku w Warszawie tuż przed tym dniem, może nas wszystkich do refleksji skłonić. W co mocno wierzę. Śmierć i umieranie są ważną częścią naszego życia; pisze o tym w naszym katalogu znakomity psycholog Wojciech Eichelberger.
Ciekawiło mnie zawsze, jak do sprawy śmierci i umierania podchodzą ludzie innych kultur, wyznawcy innych religii. Odbyłem wiele interesujących i głębokich rozmów o buddyzmie z moim przyjacielem Tadeuszem Skorupskim, profesorem Uniwersytetu w Londynie, dyrektorem Instytutu Badań Buddologicznych w podlondyńskim Tring, którego gościłem w latach siedemdziesiątych na placówce dyplomatycznej w Nepalu. Opowiadał mi o wędrówce naszego strumienia świadomości (bo buddyzm w odróżnieniu od chrześcijaństwa mówi, że dusza indywidualna nie istnieje), o wizjach bardo według Tybetańskiej Księgi Umarłych. Profesor Skorupski przyjął moje zaproszenie do napisania kilku istotnych słów do naszego katalogu na temat życia, śmierci i umierania w buddyzmie. Wyszła cała akademicka rozprawa: ciekawa i głęboka. Zachęcam Państwa do przeczytania tej wymagającej lektury.
Kiedy więc po raz pierwszy napotkałem tsakli, miniatury buddyjskie z wizerunkami bóstw bardo, wiedziałem już, że są one niezwykle ważne dla buddysty. Lamowie za pomocą tych wizerunków przeprowadzali umarłych przez krainę bardo, aby bezpiecznie wyzwolili się z kołowrotu życia i śmierci. Komplet tych kart rytualnych już wtedy należał do rzadkości. Pieczołowicie zbierałem je podczas mojego pobytu w Nepalu oraz innych wypraw, a teraz z wielką satysfakcją mogę je Państwu przedstawić. Prócz tsakli, po raz pierwszy będą wystawione thanki z wizerunkami jidamów, osobistych opiekunów każdego z nas. Są oni jak anioły-stróże. Zjawiają się w trudnych momentach naszej wędrówki przez bardo, o ile jesteśmy otwarci na ich przyjęcie. Prawdziwą ozdobą wystawy są również rzeźby oraz ceremonialne maski z Tybetu, Mongolii oraz Nepalu.
Wyzwalamy się z bardo nie tylko przez widzenie, o czym mówiła wystawa przygotowana w Muzeum Azji i Pacyfiku przez Joannę Tokarską-Bakir w 1991 roku, ale również, jak naucza Tybetańska Księga Umarłych, przez słuchanie.
Mam prawdziwą przyjemność przedstawić załączone do katalogu nagranie tej sakralnej księgi w wykonaniu wybitnej aktorki, Mai Ostaszewskiej. Pragnę serdecznie podziękować wszystkim, którzy zaangażowali się w postanie tej wystawy.

Andrzej Wawrzyniak
Dyrektor Muzeum Azji i Pacyfiku w Warszawie